Ημέρα 113η.

Ξέρω ότι καθυστέρησα να σου γράψω από τότε που μετακόμισα εδώ αλλά η αλήθεια  είναι ότι πίστεψα πως δεν θα σε χρειαζόμουν. Αλλά μετά το ξανά σκέφτηκα και είπα κάθε ξανθιά (και μη) χρειάζεται ένα “αγαπητό ημερολόγιο”. Ιδίως όταν προσπαθεί να κοιμηθεί για πολλοστή φορά νωρίς μπας και δε μοιάζει με τσαλαπατημένο ζόμπι του “Walking Dead” το πρωί, αλλά  οι καινούργιοι γείτονές της αποφασίζουν να μετακομίσουν τα υπόλοιπα πράγματά τους στις 12 το βράδυ. Θες να δεις πώς  είναι το πρόσωπο της οργής; Ε, έπρεπε να δεις το δικό μου χθες το βράδυ όταν πετάχτηκα από το κρεβάτι μετά από τη 10η φορά που κοπάνησαν την πόρτα της εισόδου τα αγόρια του από πάνω ορόφου για να μεταφέρουν τα παπούτσια τους σε σακούλες Sainsburys, ξυπνώντας έναν περίπου κοιμισμένο Θράσο κι έναν ΒΑΘΙΑ κοιμισμένο Βαγγέλη (θα επανέλθω σε αυτό το θέμα αργότερα) αλλά και το ελληνικό ταπεραμέντο μου, κληρονομημένο εξ’ολοκλήρου από τη μανούλα. Ξέρεις αυτήν την οργή που δεν ξέρεις τι να τηνε κάνεις και πηγαινοέρχεσαι πάνω-κάτω σκεφτόμενη όλες τις εναλλακτικές συμπεριλαμβανομένου και του φόνου. Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ, από τη μιά κρατούσα τα κλειδιά στο χέρι για να ξεκλειδώσω και να τους confront (ελληνιστί ξεχέσω) αλλά σκεφτόμουν το ενδεχόμενο να είναι μανιακοί δολοφόνοι (αγνοώντας εντελώς ότι έμοιαζα με έναν) κι από την άλλη έψαχνα να βρω ένα ρημάδι χαρτί να γράψω οργισμένο μήνυμα. Τελικά έκανα αυτό που κάθε γυναίκα θα έκανε καταπατώντας τις περήφανες αρχές της περί φεμινισμού: φώναξα τον άντρα.
Ο άντρας, δε, προσπαθούσε να επεξεργαστεί τι έχει γίνει και μισοκοιμησμένος αλλά πάντα γεμάτος ευγένεια βγήκε και τους είπε “Please can you be a little quiet?”. Αντίστοιχο του “Βιργινία δεν είσαι σωστή συνάδελφος” της Μακρυπούλια στο Παρά Πέντε. ΤΙ Ε ΛΙΤΛ ΜΑΝΑ ΜΟΥ;;;
Ε και κάπου εκεί θυμήθηκα γιατί ο φεμινισμός είναι σημαντικός κα φώναξα αγέρωχα από μέσα ως Ελληνίδα που μένει πιστή στις ρίζες της “It’s midnight” με βρετανική προφορά και “For God’s shake” με καθαρή, ελληνική προφορά. Αφού δεν κόλλησα κι ένα “τοφελέκιμου” στο τέλος πάλι καλά δηλαδή. Τέλοσπαντων, εν τέλει τα αγόρια ζήτησαν συγγνώμη κι έβγαλαν τον σκασμό.
Το πρωί φυσικά και ξύπνησα αργοπορημένη, φυσικά και ετοιμάστηκα με την ψυχή στο στόμα, φυσικά και έφτασα σαν ζαμπόν κακής ποιότητος στο γραφείο για να προετοιμαστώ για την πρώτη μου παρουσίαση στα αγγλικά σε πελάτη που με γνώριζε πρώτη φορά. Ένα τέταρτο πριν το κόνφερανς το κολ, τρέχω τουαλέτα στην οποία αν κουβαλάς κάτι εκτός του εαυτού σου απλά πρέπει να κάνεις τον ζογκλέρ και να μάθεις να ισορροπείς τα πράγματά σου στο κεφάλι σου. Να μην στα πολυλογώ. Το νεσεσέρ μου έπεσε απ’τα χέρια. Όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν. Ναι έπεσε μέσα στον καμπινέ αγαπητό ημερολόγιο. Και κάπου εκεί πέρασε σαν σκέψη να κουλουριαστώ σε μια γωνία και να φωνάζω “Σελήνη πάει άσυλο”. Αλλά επειδή η μανούλα δεν μεγάλωσε χαλβά, βγήκα έξω με ψηλά το κεφάλι και στέγνωσα το νεσεσέρ στο air dryer των χεριώνε.

Και μετά απ’όλα αυτά θα σε ρωτήσω το εξής αγαπητό ημερολόγιο:
Πόσο κοινή είναι αυτή η κοινή λογική;


	

3 thoughts on “Ημέρα 113η.

  1. Κουράγιο αδερφέ. Υπάρχουν κι άλλοι που δεν κοιμούνται πέρα απ τα σύνορα.

  2. Ελληνικό,γυναικείο ταπεραμέντο!
    Πράγματι η μανούλα δεν μεγάλωσε χαλβά!!!

Σχόλια;