Ημέρα 121η.

Σήμερα θέλω να σου μιλήσω για ένα θέμα που με σημάδεψε βαθιά και για πάντα.
Μου δημιούργησε ένα ενήλικο τραύμα. Γιατί υπάρχουν κι αυτά, μη σου πω ότι είναι και χειρότερα από τα παιδικά. Όλα ξεκίνησαν πριν πέντε χρόνια, όταν ήρθα στο Λονδίνο για πρώτη φορά να σπουδάσω το φάσιο το μάρκετινκ, σμολ λιτολ γκερλ ιν ε μπιγκ σιτι και τα σχετικά. Υπάρχει αυτό το περίεργο, ελληνικό θεματάκι που αλλιώς βαφτιζόμεθα κι αλλιώς μας φωνάζουν στην πορεία της ζωής (δύσκολο να εξηγήσεις πώς και γιατί στον Άγγλο). Βέβαια, ευτυχώς που στη δική μου περίπτωση με φωνάζουν αλλιώς. Κι εξηγώ ευθύς αμέσως. Εμένα λοιπόν με βάφτισαν Χαρίκλεια από την πολύ αγαπημένη μου Τσιριγώτισσα γιαγιά που της έχω αδυναμία. Πάρα πολύ ωραίο όνομα προερχόμενο από το χάρις + το κλέος που σημαίνει ότι είμαι πάρα πολλή ξακουστή για τη χάρη μου, αν μη τι άλλο θα συμπληρώσω εγώ. Έχω και δικό μου τραγούδι, βέεεβαια. «Χθες το βράδυ Χαρικλάκι είχες πιάσει τ’οργανάκι και γλεντούσες μ’ένα αλάνι κάτω στο Πασαλιμάνι». Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική, θέλω να με πιστέψεις. Ωστόσο με φώναζαν Χαρούλα, γιατί δεν μου έφτανε το γλυκό-μάγουλα για πάντα-πρόσωπο, έπρεπε να έχω και γλυκό όνομα. Ώσπου όταν ήρθα Λονδίνο, αποφάσισα ότι από σήμερα το κέφι μου θα κάνω και θα με φωνάζουν Χαρά. Απλό, δισύλλαβο και εύπεπτο για τους Άγγλους. Ας μην σχολιάσουμε ότι ακόμα κι αυτό το τονίζουν λάθος, συνεπώς εδώ λέγομαι «Χάρα» με βαθύ ρο. ΕΝ πάσει περιπτώσει. Δυστυχώς, όμως, σε όλα τα επίσημα έγγραφα πρέπει να υπάρχει το επίσημο όνομά μου όπως είναι γραμμένο στο διαβατήριο. Στο διαβατήριο είναι γραμμένο ως Charikleia. Ας πάρουμε ένα λεπτό κι ας αποδομήσουμε λίγο το όνομα, συλλαβή προς συλλαβή, διαβάζοντάς το στα αγγλικά. Τσα-ρι-κλέ-ϊ-α. Μμμναι. Τώρα φαντάσου τη φοβερή και τρομερή στιγμή της ορκωμοσίας μου στο μεταπτυχιακό πια, εγώ με κατουρημένα βρακάκια που το κατάφερα αυτό, η μανούλα φουσκωμένη ωσάν το παγώνι κι έρχεται η ώρα να με φωνάξουν να παραλάβω το πτυχίο. Τον δόλιο δεν ήξερε τι τον ήβρε. “Τσαρικλέια Μαβροζιόρζι”, είπε αυτός, ποια είναι η κυρία αναρωτήθηκα εγώ. Πνίγηκε ο άνθρωπος. Δύο ποτήρια νερό κι ένα μάθημα άρθρωσης χρειάστηκε για να συνέλθει. Είχαμε να το θυμόμαστε και να γελάμε (όχι εγώ). Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα ΛΙΓΟ και μετά από 5 χρόνια (μην κάνεις την πράξη, να χαρείς) να’μαι πάλι εδώ. Καινούργια δουλειά, ενθουσιασμός, χάρα μεγάλη στο σπιτικό μας. Ήρθε η μεγάλη, πρώτη μέρα που έκαναν παρουσίαση της εταιρείας σε μας τα «πρωτοετά» κι έφτασε η ώρα να μας μοιράσουν τα προσωπικά, εταιρικά καρτελάκια με τα ονόματά μας γιατί με αυτά θα μπαινοβγαίνουμε στην Τζάιαντ και θα κινούμαστε στους διάφορους χώρους της. Πάρα πολύ ωραία μέχρι εδώ, θα μου πεις. Έλα όμως που φώναζαν τα ονόματα σε μια αίθουσα με 30 άτομα. Αγαπητό μου ημερολόγιο, ένιωσα σαν μαθητούδι στο προαύλιο του σχολείου που δεν με διάλεξαν σε καμία ομάδα. Είχαν πάρει όλοι τα καρτελάκια τους κι εγώ περίμενα καρτερικά το δικό μου. Ξαφνικά βλέπω την κυρία που τα μοίραζε να κοιτάει προβληματισμένη κι απορημένη ένα καρτελάκι. Ωχ, λέω. Εγώ είμαι αυτή.
Πάω κοντά με χαμόγελο, της λέω «αυτό μάλλον είναι δικό μου». Μου λέει «αχ συγγνώμη αλλά δεν ξέρω πώς να το διαβάσω αυτό το όνομα». Μην ανησυχείτε, της λέω, ούτε εγώ ξέρω. Ήμουν μόνο τόσο δα κοντά να της πω «φώναζε με Μπομπ», να τελειώνουμε. Ήλπιζα ότι θα το γλίτωνα, αλλά ουχί. Κυκλοφορώ στην εταιρεία με καρτελάκι που γράφει πάνω Charikleia, αγαπητό ημερολόγιο. Άντε να μου μιλήσει άνθρωπος μετά αν δεν καταλαβαίνει πώς στο καλό με λένε. Για να μη σχολιάσω εκείνο το περιστατικό που είχα αγοράσει μέσω ίντερνετ ένα εισιτήριο στο όνομα Hara, η χρεωστική μου κάρτα έγραφε προφανώς Charikleia κι όταν χρειάστηκε να ζητήσω αλλαγή στον τόπο αποστολής, πήρα την υπέροχα αστεία απάντηση «Μα δεν είστε η ίδια που έκανε την αγορά, πρέπει να μας καλέσει αυτός που έκανε την αγορά». Μα γλυκιά μου μπάρμπι το ρημάδι το επίθετο είναι ίδιο, δεν το βλέπεις;! Δεν είναι δα και δευτεροβάθμια, τριωνυμική εξίσωση. Άκου, λέει, δεν είμαι εγώ. Και ποια είμαι; Εδώ πέρα μιλάμε για υπαρξιακά προβλήματα, αγαπητό ημερολόγιο. Δε σου κρύβω ότι κάπως έτσι αποφάσισα να σου γράψω.
Και η ιστορία της Τσαρικλέια συνεχίζεται.

Σχόλια;