Ημέρα 149η.

Σήμερα είδα κάποιους να μετακομίζουν εδώ παραδίπλα και θυμήθηκα τη δική μας περιπέτεια μετακόμισης. Γιατί φυσικά ΚΑΙ αυτό θα ήταν μια μικρή, τόση δα περιπετειούλα. Εμείς που λες, αγαπητό ημερολόγιο, αποφασίσαμε αρχικά να μείνουμε για δύο μήνες σε ένα σορτ λετ που το λένε εδώ, ενοικίαση για σύντομο χρονικό διάστημα δηλαδή. Να κάνουμε τις συνεντεύξεις μας με την ησυχία μας, να κλείσουμε τις δουλειές μας και ν’αρχίσουμε να βλέπουμε σπίτια. Για να νοικιάσεις σπίτι στην Αγγλία πρέπει να έχεις δουλειά ή πολλά σέιβινκς (οικονομίες δηλαδή) κι όχι μόνο αυτό, αλλά σε πολλές περιπτώσεις σου ζητούν να επιβεβαιώσουν κι οι ίδιοι ότι έχεις αυτά τα σέιβινκς ή στην περίπτωση που δουλεύεις, χρειάζονται μια βεβαίωση από τον εργοδότη σου ή αν μόλις έχεις κλείσει τη δουλειά, θέλουν να δουν το λεγόμενο όφερ λέτερ, την επιστολή της επίσημης πρότασης για δουλειά. Μεγάλη ιστορία, γενικά κι ειδικά, ας μην επεκταθώ. Εν πάσει περιπτώσει, βρήκαμε το πρώτο μας σπίτι αρκετά γρήγορα, ήταν το πρώτο ανάμεσα σε πολλά που είδαμε και μας έκανε το κλικ. Στο μεταξύ, μια βδομάδα πριν μετακομίσουμε πετύχαμε το μπλακ το Φράιντει εδώ (αυτό που έχουν φοβερές και τρομερές εκπτώσεις και στην Αμερική σφάζονται, ενώ στην Αγγλία περιμένουν στωικά τη σειρούλα τους;) και λέμε εδώ είμαστε. Και μιλάμε για εκπτώσεις, όχι αστεία. Ανάμεσα σε αυτά που χρειαζόμασταν για το νέο σπιτικό μας ήταν τηλεόραση, τοστιέρα, βραστήρας, ηλ. σκούπα γιατί μην ξεχνάμε και την πηγή της ατέλειωτης τρίχας που ακούει στο όνομα Θράσος, λευκά είδη (πετσέτες, σεντόνια και τα σχετικά), μερικά πιάτο-ποτήρια-κατσαρόλες και διάφορα άλλα μπλιμπλίκια που όοολα μαζί άθροιζαν μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα, οικονομικά και κυριολεκτικά. Τα πήραμε. Όλα. Και φυσικά έπρεπε να τα μεταφέρουμε. Όλα. Μαζί με αυτά που είχαμε φέρει από την Ελλάδα. Κάπου εδώ να σημειώσω ότι το σορτ λετ μας βρισκόταν σε απόσταση 10 λεπτών με τα πόδια από το καινούργιο μας σπίτι. Μην με ρωτήσεις πώς το καταφέραμε αυτό. Ε λέμε κι εμείς έχουμε μια ολόκληρη μέρα μπροστά μας να μετακομίσουμε 10 λεπτά απόσταση σιγά, μια χαρά θα τα μεταφέρουμε λίγα-λίγα με τα πόδια. Καμία χαρά, αγαπητό μου ημερολόγιο. Γιατί κοίτα να δεις ένα περίεργο πράγμα ε, είναι εντελώς διαφορετική η απόσταση των 10 λεπτών όταν κουβαλάς τηλεόραση 42 ιντσών. Συγκλονιστικό; Και είστε μονάχα δύο ανθρώποι. Κι έχετε άλλα δέκα κουτιά και δύο βαλίτσες κι έναν Θράσο. Ο οποίος προφανώς κι εκνευρίστηκε που μας έβλεπε να πηγαινοερχόμαστε παίρνοντας κι από μία κούτα αλλά όχι εκείνον. Δύο ώρες κάναμε να τα μεταφέρουμε όλα, αγαπητό μου ημερολόγιο. Δύο. Ώρες. Μετά από όλα αυτά φυσικά έπρεπε να αρχίσει η τεραστίων διαστάσεων επιχειρήση-από πού στο καλό να ξεκινήσω και πού στο καλό να τελειώσω-τακτοποίησης του καινούργιου σπιτιού. Το οποίο, μεταξύ άλλων, έπρεπε και να καθαρισούμε διότι αν κάτι μου έμαθε η ζωή στο Λονδίνο μέχρι τώρα, αγαπητό ημερολόγιο, είναι να μην εμπιστεύεσαι Άγγλο σε θέματα καθαριότητας. Προφέσιοναλ κλίνινκ, λέει, είχαν κάνει και γελούσαν κι οι σφουγγαρίστρες. Παράλληλα, ο Θράσος να έχει εκστασιαστεί με το σύστημα μοκέτα απ’άκρη σ’άκρη του σπιτιού και να κάνει σπριντ μεταξύ των δωματιών επί 10 λεπτά. Κοιτώντας μία τα πράγματα, μία τον Θράσο, μία το προφέσιοναλ κλίνινκ, πήραμε την πιο σωστή απόφαση. Παραγγείλαμε KFC. Και μετά καθαρίσαμε και συμμαζέψαμε όλο το σπίτι σε δύο ώρες. Γιατί η σημασία, αγαπητό μου ημερολόγιο, βρίσκεται στην Ομάδα.

Σχόλια;