Ημέρα 156η.

Πριν κάμποσο καιρό που λες, έγινε μια παρουσίαση του ομίλου εταιρειών που δουλεύω, στοχευμένη προς τους υπαλλήλους ώστε να παρουσιάσει νέα από όλες τις εταιρείες του ομίλου αλλά και να καλωσορίσει τον καινούργιο CEO, ο οποίος μάλιστα με αφορμή αυτό το ιβέντ έβγαλε κι έναν λόγο σχετικά με τον καινούργιο του ρόλο και τι σκοπεύει να κάνει με αυτή την πολύ ωραία εξουσία που πλέον διαθέτει. Δύο ήταν τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του. Το ένα είχε να κάνει με το ότι ως media agency πρέπει να είμαστε πιο εξωστρεφείς και απόλυτα ενημερωμένοι για το τι συμβαίνει στον κόσμο, να γνωρίζουμε τις τελευταίες ειδήσεις και γεγονότα που προφανώς με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, λιγότερο ή περισσότερο, επηρεάζουν τους πελάτες μας, σε όποιον τομέα κι αν δραστηριοποιούνται. Έπειτα, πέρασε στο δεύτερο σημαντικό σημείο της ομιλίας του, παίζοντας τον ευχαριστήριο λόγο της Oprah Winfrey για το βραβείο Cecil B. de Mille στις φετινές Χρυσές Σφαίρες (παραθέτω σχετικά https://www.youtube.com/watch?v=fN5HV79_8B8 ). Σε αυτό το σημείο δήλωσε πολύ απλά κι όμορφα ότι είναι φεμινιστής. Ουάου. Φοβερό; Επαναστατικό σχεδόν θα έλεγα, αγαπητό μου ημερολόγιο. Συνέχισε λέγοντας ότι γι’αυτήν του την…ιδιότητα οφείλεται η μητέρα του, που σε μία εξαιρετικά δύσκολη εποχή για τις γυναίκες, αποφάσισε να σπουδάσει και μάλιστα να γίνει καθηγήτρια πανεπιστημίου, ενάντια σε κάθε είδους δυσκολία, σε κάθε είδους σεξισμό, σε κάθε “δεν μπορείς να το κάνεις αυτό” που συνάντησε. Γι’αυτό αποφάσισε να κάνει ο,τι περνά από το χέρι του ώστε να αντιμετωπιστεί οποιουδήποτε είδους ανισότητα υπάρχει μεταξύ των δύο φύλων στον όμιλο, ξεκινώντας από το γνωστό gender pay gap (τη διαφορά στους μισθούς μεταξύ των δύο φύλων) αλλά και το γεγονός ότι την πλειοψηφία των υψηλότερων ιεραρχικά θέσεων στον όμιλο την κατέχουν άντρες. Κάπου εδώ να σημειώσω ότι η Βρετανική κυβέρνηση υποχρέωσε όλες τις εταιρείες με περισσότερους από 250 υπαλλήλους στη Μ. Βρετανία να δημοσιοποιήσουν αναφορά που καταγράφει τις διαφορές μισθών μεταξύ των δύο φύλων μέχρι 4 Απριλίου. Τελοσπάντων, μετά από την παρουσίαση αυτή, κατάλαβα ότι κάποιοι θεώρησαν πολύ τολμηρή την κίνηση του CEO να δηλώσει έτσι ανοιχτά ότι είναι φεμινιστής. Το 2018. Στην Αγγλία. Όχι στη Ζιμπάμπουε. Το συμπέρασμα, αγαπητό ημερολόγιο, είναι η πικρή αλήθεια πως ακόμα κι αν βρίσκεσαι σε μια ανεπτυγμένη οικονομία και (θεωρητικά) κοινωνία, δυστυχώς ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος μπροστά μας σε αυτό το θέμα. Φυσικά αυτό οφείλεται σε μια αλυσίδα πραγμάτων που σχεδόν πάντα ξεκινά από την οικογένεια. Για παράδειγμα, δεν θεωρώ καθόλου τυχαίo ότι ο κύριος σι ι όου ανέφερε μόνο την μητέρα του, μπορεί προερχόμενος από μια μονογονεϊκή οικογένεια μπορεί κι όχι βέβαια, αλλά σίγουρα επηρεασμένος από τη δυναμική, γυναικεία παρουσία της. Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο, επίσης, το γεγονός ότι εμένα προσωπικά με άγγιξε ιδιαιτέρως μιας κι εγώ μεγάλωσα με μία δυναμική, γυναικεία παρουσία στο σπίτι μου και φοβάμαι πως, συγγνώμη που το μαθαίνεις έτσι αγαπητό ημερολόγιο, αλλά ναι μάλλον είμαι κι εγώ μία τέτοια. Δεν ξέρω αν θα κάνει όλα όσα είπε, αλλά και μόνο το ότι θα προσπαθήσει, μετράει. Και δε φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι που θα είμαι μέρος αυτής της προσπάθειας.

Σχόλια;