Ημέρα 171η.

Από μικρή αγαπούσα πολύ τα αγγλικά, μου άρεσαν, τα μάθαινα εύκολα. Κάπως έτσι κατέληξα να έχω τρία πτυχία, αλλά αυτά λίγο-πολύ όλοι τα έχουν και να σου πω την αλήθεια μου πουθενά δεν με βοήθησαν τα περίπου 12 χρόνια εκμάθησης (Χριστέ μου ΠΟΣΕΣ εξετάσεις). Το πρώτο σοκ το πέρασα όταν ήρθα στο Λονδίνο για το μεταπτυχιακό. Έχουν αυτή την πολύ ιδιαίτερη προφορά οι γλυκούληδες Άγγλοι και σα να μην έφτανε αυτό, έχουν και διαφορετικές ντοπιολαλιές ανάλογα με το μέρος της Αγγλίας από το οποίο κατάγονται. Πρώτο μάθημα στη σχολή, Σκωτσέζος καθηγητής. ΠΟΤΕ. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Μ’ έλουσε κρύος ιδρώτας, λέω τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Και τα χάσαμε κιόλας, γιατί δεν θα κατάφερνα να το τελειώσω αν συνέχιζε να μιλάει έτσι ο κυριούλης. Το ευτυχές τότε, όμως, ήταν ότι όλες οι φίλες μου από τη σχολή ήταν από διάφορα μέρη του κόσμου (Σαουδική Αραβία, Λίβανο, Καζακστάν, Ινδονησία), συνεπώς όλη μέρα μιλούσα αγγλικά. Και στον καφέ και στο ποτό και στο φαγητό. Παντού. Έτσι, πολύ γρήγορα ξεπέρασα το βραχυκύκλωμα που παθαίνει κάποιος που πάρα πολύ καλά αισθάνεται με τα αγγλικά του μέχρι να έρθει στο Λονδίνο. Μετά από πέντε χρόνια, λοιπόν, να’μαι πάλι εδώ. Αυτή τη φορά, ωστόσο, είναι αλλιώς. Πολύ αλλιώς, αγαπητό μου ημερολόγιο. Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι προφανώς τα πέντε χρόνια της εργασιακής μου ζωής στην Ελλάδα ελάχιστες ήταν οι φορές που χρειάστηκε να μιλήσω αγγλικά κι αν έτυχε, θα ήταν με Κινέζο που πίστεψέ με κάθε άλλο παρά αγγλικά μιλάς με Κινέζο. Υπάρχει μια ξεχωριστή, ειδική γλώσσα γι’αυτό. Δεν ξέρω πώς λέγεται, πάντως αγγλικά ΔΕΝ είναι. Επίσης, αυτή τη φορά έχω έρθει με δύο Έλληνες, τον Βαγγέλη και τον Θράσο, που εντάξει αγαπητό ημερολόγιο δεν μπορούμε να μιλάμε σαν τους κουλούς αγγλικά μες το σπίτι για να κάνουμε εξάσκηση, πας μι δι σολτ μάι ντάρλινκ και τα σχετικά. Ειδικά ο Θράσος δεν άκουγε κουβέντα, λέει “ώπα παιδιά με φέρατε μέχρι δω πάνω, δεν θα με βάλετε να μιλάω κι αγγλικά τώρα, λίγος σεβασμός στ’όνομα”. Η πρώτη μου δουλειά, λοιπόν που λες, είναι πολύ σχετική με το μεταπτυχιακό μου (επιτέλους) κι εντελώς άσχετη με την εργασιακή μου εμπειρία. Πράγμα το οποίο σημαίνει ΠΟΛΛΗ εκπαίδευση, ΠΟΛΛΕΣ πληροφορίες, ΠΟΛΛΑ όλα. Και στα αγγλικά φυσικά. Καπού εδώ να προσθέσω και μια ακόμα.. “μικρή” λεπτομέρεια, αγαπητό ημερολόγιο. Καινούργια χώρα. Καινούργια χώρα ίσον καινούργιος τρόπος που “γίνονται τα πράγματα”, καινούργιος τρόπος συνεργασίας με συναδέλφους, καινούργιος τρόπος λειτουργίας της εταιρείας (πόσο μάλλον μιας πολυεθνικής). Καινούργια όλα. Την πρώτη μέρα είχαμε το λεγόμενο induction day, δηλαδή μας έκλεισαν σε μια αίθουσα όλα τα πρωτοετά και μας παρουσίασαν ο,τι είχε σχέση με την εταιρεία. Τις επόμενες μέρες, γνωρίστηκα με την ομάδα μου και φυσικά άρχισα να εκπαιδεύομαι για όλα αυτά τα πάρα πολύ συναρπαστικά αλλά και πολύ δύσκολα του ρόλου μου. Αγαπητό ημερολόγιο, μιλάμε για πολλές συναντήσεις, πολλές πληροφορίες, πολλή ορολογία και παράλληλα απόλυτη συγκέντρωση μη μπα και δεν ακούσω κάτι σωστά αλλά και για να διατυπώσω με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο το συλλογισμό μου. Βραχύκυκλωσε το σύστημα. ‘Εκαψα φλάντζα. Όχι, αλήθεια. Ανέβασα πυρετό την πρώτη μου βδομάδα στη δουλειά. Τελευταία φορά που είχα πυρετό, ήμουν γύρω στα 15. Καλέ σου λέω υπερφόρτωσα. Ο εγκέφαλός μου πρέπει να έβγαλε πολλαπλά μηνύματα error ως άλλος internet explorer. Τρεις μήνες μετά, αισθάνομαι πιο εξοικιωμένη και λίγο πιο χαλαρή. Κι αποφασισμένη να μη δίνω σημασία στον καθένα που με ρωτάει από πού είμαι συμπληρώνοντας “δεν ακούγεσαι να είσαι από UK”. Ναι, εγώ και το μισό Λονδίνο, τουλάχιστον, φίλε. Φυσικά έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου. Αλλά έχω αυτοπεποίθηση.
Όχι ότι τα ξέρω, αλλά ότι θα τα μάθω.

Σχόλια;