Ημέρα 427η.

Οι τελευταίοι δύο μήνες ήταν λίγο δύσκολοι στη δουλειά αλλά τελοσπάντων είναι κι αυτά μες τη ζωή και πάντα σκέφτομαι αυτήν τη φράση που είχα διαβάσει κάπου “remember why you started”. Μέσα σ’όλα είχαμε ν’αντιμετωπίσουμε τον Ρατατούι που μπήκε κρυφά σ΄ένα από τα ντουλάπια της κουζίνας και μας έφαγε κάμποσα αμύγδαλα κι ένα κρύωμα που με βρήκε μπόσικη λόγω κούρασης και με ταλαιπώρησε. Ωστόσο, καθόλου δεν πτοήθηκα το προηγούμενο σαββατοκύριακο. Και στο Βρετανικό μουσείο ήμασταν όλη μέρα και για φαγητό πήγαμε μετά και γυρίσαμε στις 8 το βράδυ, όπου κι αποφάσισα ότι ήταν η κατάλληλη ώρα να φτιάξω μελομακάρονα. Φυσικά, αγαπητό ημερολόγιο, είχα ξεχάσει μια λεπτομέρεια της συνταγής (μιας κι έχω φτιάξει άλλη μία φορά πριν κάμποσα χρόνια) ότι πρέπει να αφήσεις το σιρόπι για 3 ώρες μονάχο του να κρυώσει λέει και μετά να βάλεις να ψήσεις τα μελομακάρονα. Να μη στα πολυλογώ, στις 12 το βράδυ βουτούσα με καθόλου χάρη τα καυτά μελομακάρονα μέσα στο κρύο σιρόπι και μετρούσα απόλυτα συγκεντρωμένη τα δευτερόλεπτα που έλεγε η συνταγή με φόβο μη κάνουν κανένα μακροβούτι και μου βγουν μπακλαβαδάκια. Η δε κουζίνα κολλούσε σε όλο το μήκος και το πλάτος της από τα σορόπια, υπήρχαν σορόπια σε σημεία που κανένα βετέξ δεν έφτασε ποτέ. Μετά από περίπου 4 ώρες στην κουζίνα, ο Βαγγέλης, τον οποίο φυσικά κι είχα εξορίσει στο σαλόνι μαζί με τον Θράσο με ρητή εντολή να μην ενοχληθώ, ήρθε να δει αν είμαι καθόλου στα καλά μου. Περήφανη του παρουσίασα το δημιούργημά μου, μια πιατέλα με μελομακάρονα που δεν είχαν καμία απολύτως συνοχή σε μέγεθος και σχήμα. Καμία σημασία δεν είχε αυτό, όμως, γιατί σε αυτό το σπίτι μαθαίνουμε ν’αγαπάμε όλα τα μελομακάρονα το ίδιο κι ότι κάθε μέγεθος και σχήμα μελομακάρονου έχει τη δική του ομορφιά. Γι’αυτό άλλωστε και λατρεύτηκαν από τον πλέον δύσκολο κριτή, τον Βαγγέλη, ο οποίος…δυστυχώς…αγαπητό ημερολόγιο ντρέπομαι που στο λέω…αλλά ναι είναι κουραμπιεδάκιας (ΤΑ ΥΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ποιος τρώει κουραμπιέδες; Ούτε οι κουραμπιέδες δεν τρώνε κουραμπιέδες). Την επόμενη μέρα πήγα και στη δουλειά μερικά από τα γκρίκ τραντίσιοναλ κρίστμας κούκις μου τα οποία φαγώθηκαν σε 5 λεπτά. Άι ρέστ μάι κέις δηλαδή. Το συμπέρασμα από όλη αυτή την πολυλογία μου αγαπητό ημερολόγιο είναι ότι ένα από τα ωραιότερα Χριστουγεννιάτικα πράγματα είναι το ψήσιμο των μελομακάρονων ή έστω μπισκότων ή ο,τι αρέσει στον καθένα τελοσπάντων.
Η μυρωδιά αυτή μέσα στο σπίτι είναι απλά μαγική.

Σχόλια;