Ημέρα 508η.

Ξέρω, έχω καιρό να σου γράψω πάλι αλλά ξέρεις λάιφ χάπεντ. Λίγο που επεξεργαζόμουν κάποια πράγματα, λίγο που προβληματιζόμουν με άλλα, αλλάξαμε χρονιά, ε πέρασε ο καιρός. Όμως μετά από αυτό που έζησα, δεν μπορούσα να μην μοιραστώ αυτή την εμπειρία μαζί σου. Καινούργιος χρόνος και κλασικά νιού γίαρ, νιού γιού και τα σχετικά. Και μιας και μπήκαμε στη χρονιά που θ’αλλάξω δεκαετία (#βαθιέςανάσες) σκέφτηκα ότι ήρθε ο καιρός να ξεκινήσω γυμναστική πάλι. Που λες, έψαχνα να βρω κατά προτίμηση ομαδικό μάθημα, δεν ήμουν ψυχολογικά έτοιμη να πάω σε γυμναστηριο μιας κι ακόμα ξεπερνώ τον χωρισμό μου με το πρώην γυμναστήριό μου που είχε και θέα τη θάλασσα (ε μεταξύ μας, πώς να το ξεπεράσεις αυτό; Μεταξύ μας, πώς να ξεπεράσεις τη θάλασσα γενικότερα). Περπατούσα μια μέρα προς τη δουλειά και ξαφνικά είδα ότι ακριβώς δίπλα είχε μόλις ανοίξει ένα καινούργιο γουόρκ άουτ σπέις που έκανε ομαδικά μαθήματα κικ μπόξινκ για άντρες και γυναίκες. Χμ, είπα. Πολύ ντιζαϊνάτο μέσα, ξέρεις αυτά τα minimal με τη Σκανδιναβική αισθητική (γιατί αν δεν έχει Σκανδιναβική αισθητική το κικ το μπόξινκ, ποιος θα’χει αγαπητό ημερολόγιο; Τα ύστερα του κόσμου). Χμ, ξανά είπα. Το κόνσεπτ “δίπλα στη δουλειά” με κέρδισε. Αγόρασα το φέρστ τάιμ πάκατζ και αισθάνθηκα πιο Χίλαρι Σουάνκ από ποτέ. Έρχεται η μέρα του πρώτου μαθήματος και λίγο τα στυλάτα γάντια που μου έδωσαν δωρεάν, λίγο τα συσσωρευμένα νεύρα των τελευταίων 10 χρόνων από σχέσεις, δουλειές κι ελληνική οδήγηση, ήμουν αποφασισμένη να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό στο μπουνίδι. Μπαίνω μέσα στην αίθουσα (χωρίς παπούτσια έλεγαν οι οδηγίες) και τι να δω; Χαμηλός φωτισμός, κάτι neon χρωματιστά φώτα να φωτάνε στον ρυθμό της μουσικής, πάτωμα και τοίχοι “ντυμένοι” μ’ένα μαλακό υλικό που έμοιαζε με στρώμα της γιόγκα, οθόνες στους τοίχους. Αμ η μουσική; Η μουσική, αγαπητό ημερολόγιο. Ξέρεις από αυτές που σου τρυπάνε τον εγκέφαλο, που θες να βγάλεις τα μάτια σου με πένσα, να ξεριζώσεις τις βλεφαρίδες σου με τσιμπιδάκι φρυδιών. Φαντάσου το Dybbuk στη γυμναστηριακή του εκδοχή (που μια φορά στη ζωή μου έφτασα ως την πόρτα του για χάρη της παρέας, άκουσα τι μουσική έπαιζε κι έφυγα, για χάρη δική μου). Ας είναι, είπα από μέσα μου. Στην αρχή, λέει, θα κάναμε ζέσταμα. Ποιο ζέσταμα; Κανονική προπόνηση ήταν και μάλιστα τύπου crossfit. Πάρτε θέσεις, λέει, μία κοπέλα που κάλυπτε ένα προς ένα τα γυμναστηριακά κλισέ που τόσο σιχαίνομαι κατά τ’άλλα (ξέρεις, πλατινέ ξανθό μαλλί με θεόστενο σετ μπουστάκι-σορτσάκι και χωρίς να έχει φάει τίποτα νόστιμο τα τελευταία 10 χρόνια) και η οποία φορούσε χειλόφωνο. Ναι, σωστά διάβασες. Χειλόφωνο. Ε πήρα κι εγώ τη θέση μου αγαπητό ημερολόγιο, σκέφτηκα τι στο καλό πόσο δύσκολο να’ναι, μπορεί να είχα να γυμναστώ έναν χρόνο αλλά και τα TRX μου είχα κάνει στο παρελθόν και τα πέρσοναλ τα τρέινινκς μου κι απ’όλα. Δόλια Τσαρικλέια τι σου’μελλε να πάθεις. Δεν μου’χει φωνάξει περισσότερο άνθρωπος στη ζωή μου, αγαπητό ημερολόγιο. Κι έχω αδερφό και πρώην Τοξότη, αντιλαμβάνεσαι για τι νεύρα μιλάμε. Ν’αρχίσει να φωνάζει τις ασκήσεις στο χειλόφωνο και “let’s do this, come on, let’s go” κι εγώ να φωνάζω “που να μη σου πετύχει το κινόα μωρή”. Έτσι δε και σκεφτόσουν να κοντοσταθείς για ένα δευτερόλεπτο να πάρεις ΜΙΣΗ ανάσα; Ερχόταν από πάνω σου και τα φώναζε όλα, για παραδειγματισμό, με πλήρη άγνοια κινδύνου ότι θα μπορούσα άνετα να προβάρω το μπουνίδι πάνω της. Ακολουθούσα τις οδηγίες όσο πιο γρήγορα μπορούσα, προσευχόμενη παράλληλα να μην λιποθυμίσω καταμεσής της αίθουσας. Μία κυρία δεν τα κατάφερε, παρέδωσε πνεύμα, ακούμπησε πλάτη στον τοίχο και κάθισε έτσι μέχρι την ώρα των διατάσεων. Κάποια στιγμή έδωσε ο Θεός, τέλειωσε το ζέσταμα κι άρχισε επιτέλους το καλό κομμάτι, το μπουνίδι. Χωριστήκαμε σε ζευγάρια, ο γυμναστής έδειχνε τις κινήσεις και μετά εμείς τις κάναμε στον σάκο του μποξ εναλλάξ με τον έτερο του ζευγαριού. Τελειώνει το μπουνίδι και σκέφτομαι επιτέλους θα πάω να σωριαστώ σε μια γωνιά με την ησυχία μου. ΟΧΙ, αγαπητό ημερολόγιο. Δεν είχαν τελειώσει ακόμα μαζί μας. Έτσι όπως ήμασταν όλοι μούσκεμα, αποκαμωμένοι και λίγο παραιτημένοι από τη ζωή, μας έβαλαν να κάνουμε μια σειρά ασκήσεων για κοιλιακούς. Το μάθημα τελείωσε με διατάσεις μπας και καταφέρναμε να κουνήσουμε έστω κι ένα μας άκρο την επόμενη μέρα. Γύρισα σπίτι προσπαθώντας ακόμα ν’ανακτήσω πλήρως την αναπνοή μου και βούλιαξα μέσα σ’ένα ζεστό bubble bath. Άραγε η Τζένη η Λόπεζ να περνάει το ίδιο δύσκολα, αγαπητό ημερολόγιο; Επιλέγω να πιστεύω πως ναι.

Σχόλια;