Ημέρα 716η.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου φαίνεται κάπως ότι μπήκα σε άλλη δεκαετία. Μου φαίνεται πολύ σπουδαίο, πολύ σημαντική στιγμή. “Γιατί το σκέφτεσαι τόσο; Δεν αλλάζει κάτι. Όλα πηγαίνουν όπως τα θες, άλλωστε”, μου είπε κάποιος. Κι εκεί συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν είναι η είσοδός μου στη δεκαετία των 30 που μου δημιουργεί αναστάτωση, αλλά η έξοδός μου από τη δεκαετία των 20 που τόσο πολύ μου σημάδεψε τη ζωή, με προσδιόρισε σαν χαρακτήρα, μου έμαθε τόσα μα τόσα πολλά και με δοκίμασε με διάφορους τρόπους. Έχασα ανθρώπους που έφυγαν πολύ νωρίς από τη ζωή, άλλους που φάνηκε να μη με θέλουν πια στη ζωή τους κι άλλους που ήταν απόντες πολύ καιρό από τη δική μου αλλά εγώ άργησα πολύ να το συνειδητοποιήσω. Μέσα στη δεκαετία που φεύγει έχασα και τον εαυτό μου. Πολύ. Αλλά τον ξανά βρήκα και τον επαναπροσδιόρισα κι έκανα μια κουβέντα μαζί του και τον μάλωσα αλλά κυρίως του έκανα πατ-πατ στην πλάτη που τόσο πολύ είχε ανάγκη και για καιρό ζούσα πολύ θυμωμένη με τους άλλους που με πλήγωσαν τόσο και πρόδωσαν την εμπιστοσύνη μου αλλά και με μένα που τους το επέτρεψα ξανά και ξανά και ξανά κι έκλαψα τόσο πολύ που σχεδόν πίστεψα πώς δεν θα ξανά γελάσω ποτέ. Αλλά ξανά γέλασα. Και “κέρδισα” ανθρώπους, αυτούς που πραγματικά άξιζαν. Και προς το τέλος αυτής της δεκαετίας, άρχισα να νιώθω μια περίεργη ηρεμία μέσα μου. Συνέβη αυτό που ορκιζόμουν ότι δεν θα συνέβαινε ποτέ. Έκανα ειρήνη με το παρελθόν μου, δεν ήμουν πια θυμωμένη, δεν ήταν πια εχθρός. Και δεν υπάρχει πιο λυτρωτικό πράγμα από αυτό. Σε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, το American History X, ακούγεται μια φράση που μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό: “Life’s too short to be pissed off all the time. It’s just not worth it.” Κι είναι μεγάλη αλήθεια. Φυσικά, δεν είναι καθόλου εύκολη αλήθεια αλλά γιατί να δεχτώ ότι πρέπει να ζω σ’έναν κόσμο όπου η καλοσύνη θεωρείται αδυναμία;

Αν δεις ένα περσικό χαλί, αγαπητό ημερολόγιο, θα καταλάβεις αμέσως ότι πρόκειται για κάτι αρκετά εντυπωσιακό. Λένε, ωστόσο, ότι οι υφαντές φροντίζουν ν’αφήνουν σκόπιμα ένα μικρό λάθος κατά τη διάρκεια ύφανσης ως ένδειξη ταπεινότητας. Γιατί, όπως λένε, μόνο ο Θεός είναι τέλειος κι έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει έργα τελειότητας, οι άνθρωποι είμαστε ατελείς και βρίσκουμε άλλους ανθρώπους να μας αγαπούν για τις ατέλειές μας.
Είναι πολύ πιο ανταποδοτικό από το να επικρίνεις όλη την ώρα.

Καινούργια δεκαετία, είμαι έτοιμη..μολών λαβέ! 

Σχόλια;