Ημέρα 923η.

Δεν έχω όρεξη να σου γράψω. Δεν ξέρω και τι να σου γράψω. Έχουμε αισίως μπει στην έκτη εβδομάδα που “μένουμε σπίτι” και μας επιτρέπεται να βγούμε μόνο για τα απολύτως απαραίτητα. Η μόνη έξοδος μας είναι η βόλτα του Θράσου που συνεπάγεται και τη δική μας ευκαιρία να πάρουμε λίγο αέρα και να περπατήσουμε κι είμαστε τυχεροί που η γειτονιά μας είναι πολύ ήσυχη. Δεν θα σου πω ψέματα, προσπαθώ πολύ γενικά. Να είμαι παραγωγική, να έχω μια ρουτίνα, να χωρέσω μέσα στη μέρα μου όλα όσα θέλω να μάθω και να δω τώρα που έχω περισσότερο χρόνο, να φροντίσω το σώμα μου και κυρίως το μυαλό μου. Τις περισσότερες μέρες μάλλον τα καταφέρνω. Αλλά υπάρχουν κι αρκετές που δεν. Ξέρεις υπάρχει ένα σημείο στο μυαλό κάθε ανθρώπου (και κυρίως κάθε ανθρώπου που ταλαιπωρείται από άγχος) που είναι το πιο σκοτεινό του, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τις μέρες εκείνες που δεν, ξυπνάω σε αυτό το σημείο και δεν βρίσκω κανένα απολύτως νόημα στην ρουτίνα μου. Και φυσικά η αίσθηση του να μην περνάει κάτι από τα χέρια σου και να μην έχεις κανένα έλεγχο της κατάστασης συνοδεύεται κι από έναν καταιγισμό ερωτήσεων: “Πότε θα τελειώσει; Θα είμαστε όλοι καλά και ασφαλείς; Πότε θα τους δω;”.


Όσοι περνάμε τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα τόσο μακριά από τους δικούς μας ανθρώπους, έχουμε συνηθίσει το social distancing. Έχουμε συνηθίσει να είμαστε μακριά τους κι έχουν συνηθίσει να είναι μακριά μας. Όμως σε μία τέτοια στιγμή της ανθρωπότητας που η ζωή μοιάζει με σενάριο ταινίας, το άγχος και η ανησυχία για την υγεία και την ασφάλεια εκείνων που μας έχουν “εξημερώσει” και τους έχουμε “εξημερώσει” διπλασιάζονται και γίνεται πιο ξεκάθαρο από ποτέ πόσο ανάγκη έχουμε την επικοινωνία και την ανθρώπινη επαφή. Όχι οποιαδήποτε όμως. Σε έναν Απρίλη που μοιάζει να έχει διαρκέσει χρόνια, έπιασα τον εαυτό μου να αναπολώ όλες τις στιγμές, καλές και κακές, που έχω περάσει με τους δικούς μου ανθρώπους αλλά κυρίως πώς ξεπεράσαμε όλες εκείνες τις στιγμές που έμοιαζαν ανυπόφορες, που έμοιαζαν ότι δεν θα τελειώσουν ποτέ. Και σκέφτηκα πόσο μοναδικό είναι να έχει κανείς τόσες αναμνήσεις με αυτή τη μικρή ομάδα ανθρώπων, τι φοβερή τύχη να μεγαλώνετε μαζί ακόμα κι από απόσταση.  

– Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δε μ’ έχουν εξημερώσει.
– Α! Με συγχωρείς, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Το σκέφτηκε όμως και πρόσθεσε: Τι πάει να πει «εξημερώσει»;
– Είναι κάτι που έχει παραμεληθεί πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει «να δημιουργείς δεσμούς…».
– Να δημιουργείς δεσμούς;
– Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο μ’ άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σ’ έχω ανάγκη. Μήτε κι εσύ μ’ έχεις ανάγκη. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια μ’ εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με εξημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο.

2 thoughts on “Ημέρα 923η.

  1. Πόσο ομορφα εκφραζεις αυτο που σκέφτεσαι!!
    ❤❤❤

Σχόλια;