Ημέρα 968η.

Πολύ καιρό πριν μετακομίσω Λονδίνο μία πολύ καλή Φίλη (ξέρεις από αυτές με το φι κεφαλαίο), μου δάνεισε να διαβάσω ένα βιβλίο μετά από μία υπέροχη βόλτα στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο που ήταν και η πρώτη φορά που την επισκεπτόμουν. Καταλαβαίνεις πολλά για έναν άνθρωπο από τα βιβλία που επιλέγει να διαβάσει. Καταλαβαίνεις ακόμα περισσότερα για την εικόνα που έχει για σένα αλλά και για τη σχέση σας από τα βιβλία που επιλέγει να σου δανείσει ή να σου κάνει δώρο. 

Το “Να σου πω μια ιστορία” του Χόρχε Μπουκάι με βρήκε σε μια περίεργη φάση της ζωής μου, όπως εικάζω και κάθε άνθρωπο που το διάβασε. Αυτό το βιβλίο μόνο τυχαία δεν πέφτει στα χέρια σου. Λένε ότι ανάλογα σε ποια ηλικία ή σε ποια στιγμή της ζωής σου βρίσκεσαι όταν θα διαβάσεις ένα βιβλίο, ανακαλύπτεις διαφορετικά νοήματα κάθε φορά. Και είναι αλήθεια. Ειδικά αυτό το βιβλίο όμως, όσες φορές κι αν το διαβάσεις, κάθε φορά θα ανακαλύπτεις και κάτι καινούργιο ή θα σε βοηθά σε διαφορετικό τομέα της ζωής σου και με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά.

Είναι σαν μία επίσκεψη στον ψυχολόγο. Άλλωστε εκεί ακριβώς διαδραματίζεται. Ο Ντέμιαν είναι ένας νεαρός γεμάτος ανησυχίες που ψάχνει να βρει τον εαυτό του. Αρχίζει να επισκέπτεται τον “Χοντρό”, έναν αρκετά ιδιόρρυθμο ψυχαναλυτή, που τον βοηθά στις αναζητήσεις του κι έχει πάντα μία ιστορία να διηγηθεί στον Ντέμιαν που εντελώς “συμπτωματικά” ταιριάζει στον εκάστοτε προβληματισμό του.

Ένα βιβλίο που σε βάζει σε σκέψεις, σε ξεβολεύει, σε κάνει να χαμογελάς και να συγκινείσαι την ίδια ακριβώς στιγμή, σε γεμίζει αισιοδοξία. Και σίγουρα δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος όταν το τελειώσεις. Ακριβώς όπως και μια επίσκεψη στον ψυχολόγο δηλαδή.

“Ξέρω ότι η ζωή, η αληθινή, είναι το άθροισμα εκείνων των στιγμών που, μολόνοτι φευγαλέες, μας επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε τον συντονισμό μας με το σύμπαν”

Σχόλια;