Ημέρα 1060η.

Ξέρω, ξέρω. Έχω να σου γράψω πολύ καιρό. Αλλά και τι να γράψω; Ότι ξαφνικά ξέσπασε πανδημία στον πλανήτη; Ότι ξαφνικά έχασα τη δουλειά μου; Ότι ξαφνικά ο πλανήτης σε διάφορα σημεία του άρχισε να καταρρέει; Ότι ξαφνικά ήταν άγνωστο πότε θα μπορούσα να δω ξανά φίλους και οικογένεια; Ότι ξαφνικά κοιμόμουν και ξυπνούσα μόνο με ανησυχία, άγχος, στρες; Από τον Μάρτιο που ξεκίνησε η καραντίνα στο Λονδίνο μέχρι και περίπου τον Ιούνιο όλες οι σκοτεινές πλευρές του εαυτού μου βγήκαν στην επιφάνεια. Και πώς να μην βγουν άλλωστε; Όλη μέρα σκεφτόμουν πώς και πότε θα βρω ξανά δουλειά, τι άλλο μπορώ να κάνω για να βρω πιο γρήγορα, τι θα γίνει αν δεν βρω, τι θα γίνει αν αρρωστήσει η μαμά μου ή ο αδερφός μου ή οι φίλες μου, τι θα γίνει με το οικονομικό. Μήπως να κλείσω εισιτήρια για Ελλάδα τώρα όσο είναι καιρός; Μήπως να κλείσω εισιτήρια το φθινόπωρο; Μήπως να μην κλείσω καθόλου; Μήπως τελικά δεν ήμουν καλή στη δουλειά μου; Μήπως τα είχα κάνει όλα λάθος; Μήπως δεν είχα χειριστεί σωστά τις καταστάσεις; Κοινώς έκανε την εμφάνιση του το μεγαλύτερο τραύμα μου: ότι δεν μπορεί, εγώ φταίω κι ότι αν αλλάξω εγώ κάτι, θα διορθωθούν όλα. Όλη μου η σκέψη κι η ενέργεια ήταν συγκεντρωμένη όχι μόνο σε όλα όσα πήγαν στραβά αλλά και στην βαθιά πεποίθηση ότι θα συνεχίσουν να πηγαίνουν.

Παράλληλα άρχισα να γυμνάζομαι συστηματικά, 3 με 4 φορές την εβδομάδα, κάτι που ποτέ πριν δεν έχω κάνει στη ζωή μου με τόση πειθαρχία. Κάθε πρωί που ξυπνούσα αφιέρωνα έστω 1 ώρα σε αυτό κι αυτομάτως μετά είχα έστω και για λίγο εντελώς διαφορετική διάθεση. Πίστευα ότι ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να ελέγξω σε αυτή την φάση της ζωής μου. Έτσι πίστευα. Όσο οι μέρες περνούσαν, αυτό το λίγο καλύτερα που αισθανόμουν κάθε μέρα άρχισε να λειτουργεί αθροιστικά κι έτσι άρχισα να αισθάνομαι όλο και καλύτερα και με περισσότερη ενέργεια κάθε μέρα. Και μετά έπεσα πάνω σε κάτι βιντεάκια για τη δύναμη της σκέψης, πώς προσελκύουμε αυτό που σκεφτόμαστε, πώς η ενέργεια που βγάζεις εκεί έξω είναι κι αυτή που θα εισπράξεις. Ναι, ναι αυτά τα περίεργα του Κοέλιο και του “Μυστικού”. Έτυχε να δω ξανά και Star Wars, που εσύ θα το γελάσεις αγαπητό ημερολόγιο αλλά εγώ βρήκα κι εκεί νοήμα. Το καλό και το κακό ζουν μέσα σε κάθε άνθρωπο, κάνεις δε γεννιέται μόνο καλός ή μόνο κακός. Και κάπου εκεί συνέβη. Άναψε η λάμπα πάνω από το κεφάλι μου όπως στα κόμικς. Πρέπει κυριολεκτικά να ακούστηκε το “τιν” στο κεφάλι μου. ΜΙΣΟ λεπτάκι. Δηλαδή το μυαλό μου έχει τόση δύναμη κι επιλέγω τόσον καιρό να σκέφτομαι αποκλειστικά και μόνο τα αρνητικά;!

Και κοιτά να δεις σύμπτωση, ακριβώς πάνω εκεί που άρχιζα να αναθεωρώ και είχα μόλις ξανά δει τις τελευταίες ταινίες Star Wars, έπεσα πάνω σε αυτή τη φιγούρα Jedi σε μία από τις βόλτες μου με τον Θράσο…!

Το σύμπαν μονάχο του δεν παίρνει καμία πρωτοβουλία. Υπάρχει εκεί για δική μας χρήση, τώρα αν θα αποφασίσουμε να το χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας ή όχι αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Αλλά γενικά το σύμπαν δεν φταίει σε τίποτα, αγαπητό ημερολόγιο, κι ας το αφήσουμε ήσυχο επιτέλους. Είναι βέβαια εύκολο και βολικό να τα ρίχνουμε σε κάτι άλλο, ανώτερο από εμάς τους φτωχούς πλην τίμιους βιοπαλαιστές αλλά η αλήθεια είναι πώς όλα ξεκινάνε από το μυαλό και τις σκέψεις μας. Πώς το τροφοδοτούμε, τι αποφασίζουμε να αποθηκεύσουμε μέσα του αλλά και τι αποφασίζουμε να ΜΗΝ αποθηκεύσουμε. Και γενικά ένα ξεσκαρτάρισμα πού και πού είναι απαραίτητο.

Κι έτσι μια μέρα ξύπνησα κι άρχισα να σκέφτομαι τι τυχερή που είμαι που έχω όσα έχω, που είμαστε όλοι υγιής και θα παραμείνουμε γιατί ξέρουμε τι πρέπει να προσέξουμε, τελικά πόσο εξαντλημένη ήμουν και πόσο έχασα τον εαυτό μου σε αυτή τη δουλειά που κανείς δεν εκτιμούσε όσα πρόσφερα και ευτυχώς που ήρθαν έτσι τα πράγματα γιατί πολύ δύσκολα θα έπαιρνα το θάρρος να παραιτηθώ από την υποτιθέμενη φαντασμαγορική εταιρεία, σταμάτησα να ακούω ειδήσεις όλη μέρα και κάθε φορά που πήγαινα να συννεφιάσω, έλεγα “όχι σήμερα” κι όλα τα “όχι σήμερα” μου προστέθηκαν σιγά-σιγά κι έγιναν τρόπος σκέψης. Άρχισα να χαίρομαι πραγματικά με τα απλά και καθημερινά και να τα εκτιμώ όπως δεν τα είχα εκτιμήσει ποτέ ως τώρα. Και βρήκα ακριβώς τη δουλειά που ήθελα και την ομάδα που μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες και το ίδιο εργασιακό ήθος κι έκλεισα εισιτήρια για Ελλάδα για να δω έστω και για λίγο τους φίλους και την οικογένεια μου χωρίς φόβο αλλά πάντα με πολύ πάθος.

If this year has shown us anything, it’s that we can’t take life for granted. The world can completely switch upon us in a second so make sure you’re not waiting until something is taken from you to appreciate it.
Enjoy the moments, the people…be conscious of what you have while you have it.

Σχόλια;