Η πρώτη βουτιά

Όλα ξεκίνησαν κάπου γύρω στον Ιούλιο του 1990, όταν η οικογένεια μου αποφάσισε να με βαφτίσει μεσημεριάτικο με ντάλα ήλιο και 40 βαθμοί-λιώνει το κορμί- στην Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα του Μικρολίμανου βεβαίως βεβαίως, διότι ή είσαι νησιώτης ή καλύτερα γύρνα στο νησί φίλε μου. Φίλοι, γνωστοί, συγγενείς και μια νονά που πρέπει να έχω δει γύρω στις 5 φορές σε ολάκερη τη ζωή μου, μαζεύτηκαν να λιώσουν το είναι τους στην εκκλησία και να γιορτάσουν τη βάφτιση της κατάλευκης, κατάξανθης, και ζουμπουρλούδικιας μικρής που ήρθε στον κόσμο κάτω από το ζώδιο του Ζυγού (σημαντική πληροφορία-ας την κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας). Και το όνομα αυτής; Χαρίκλεια. 
Χαρίκλεια < χάρις (η χάρη) + κλέος (δόξα) : η ξακουστή για τη χάρη της.
Μη με σκας.
Με πάρα πολλή χάρη είχα, κυριολεκτικά, πλαντάξει στο κλάμα καθώς έριχνα το μακροβούτι στην κολυμπήθρα σε μια απελπισμένη προσπάθεια να βρω εκείνη τη κυρία με το κουνουπίδι στο κεφάλι που κατά τ’ άλλα πάρα πολύ τη συμπαθούσα και ένιωθα πολύ ασφαλής όταν με κρατούσε στην αγκαλιά της, ενώ παράλληλα στεκόταν μπροστά μου ένα αγοράκι με χάλκινα μαλλιά που χτυπούσε τα χέρια του σα ζαβό και μου γελούσε αλλά καμία σημασία δεν του έδινα τη στιγμή που συνέβαινε κάτι τόσο τραγικό στη ζωή μου, μόλις λίγους μήνες μετά αφού είχα προσγειωθεί σε αυτό το παράξενο περιβάλλον. Πολύ λίγο γνώριζα τότε, πόση χαρά (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και πόσα σιχτίρια θα μου δημιουργούσε αργότερα αυτό το όνομα, το δικό μου όνομα.

Η συνέχεια επί της οθόνης.